Gemiddelde beoordeling van Penzance: 5 uit 5 gebaseerd op 3 beoordelingen.
Wij hebben 2 vuurtorens in Penzance, met in totaal 7 slaapplaatsen met prijzen variërend van $184 tot $184 per nacht.
Gelegen op het meest zuidwestelijke punt van Engeland voelt Penzance als een plaats aan het einde van de wereld. Slechts 15 kilometer van Land’s End en uitkijkend over de wijde Mount’s Bay ligt deze Cornische havenstad precies daar waar het Kanaal en de Atlantische Oceaan elkaar ontmoeten. Met coördinaten van 50,12° N en 5,54° W geniet Penzance van iets wat in Engeland zeldzaam is: een subtropisch microklimaat. De milde lucht die door de Golfstroom over de Atlantische Oceaan wordt aangevoerd, tempert de extremen. De winters zijn hier meestal vorstvrij en sneeuw is vrijwel onbekend, terwijl voorjaarsbloemen weken of zelfs maanden eerder bloeien dan in de rest van het land. Lokale narcissen staan soms al vóór Kerstmis in bloei.
Met zo’n 21.000 inwoners is Penzance al eeuwenlang de toegangspoort tot het ruige westen van Cornwall. De stad kreeg haar eerste marktvergunning in 1404 en werd in 1614 officieel een borough onder James I. Tegenwoordig is Penzance nog steeds het eindpunt van de Cornish Main Line van de Great Western Railway, waarmee het zowel het zuidelijkste als westelijkste treinstation van Engeland is.
Cornwall heeft een van de gevaarlijkste kustlijnen van Groot-Brittannië, met meer dan duizend geregistreerde scheepswrakken en daarmee de hoogste concentratie vuurtorens ter wereld. De vuurtorens rond Penzance behoren tot de meest indrukwekkende staaltjes van Victoriaanse techniek en staan nog altijd als monumenten van menselijke vindingrijkheid tegenover de meedogenloze Atlantische Oceaan.
Pendeen Lighthouse, ook wel Pendeen Watch genoemd, staat op een dramatische granieten landtong net ten noorden van Penzance. De vuurtoren werd in 1900 gebouwd om schepen veilig langs de vijandige kust tussen Pendeen en Gurnards Head te leiden. Trinity House besloot tot de bouw in 1891, toen de zorgen groeiden over het toenemende aantal schepen dat langs de West Penwith-kust verging. Door de hoge kliffen waren zowel Trevose Head Lighthouse in het oosten als Longships Lighthouse in het westen niet zichtbaar, waardoor zeevaarders hun positie niet konden bepalen, vaak met fatale gevolgen.
De bouw was een grootschalig technisch project, ontworpen door Sir Thomas Matthews en uitgevoerd door Arthur Carkeek uit Redruth. Eerst moest de hele landtong worden afgevlakt en aan de zeezijde een enorme keermuur worden aangelegd. De 17 meter hoge toren werd voor het eerst ontstoken op 3 oktober 1900. Uniek is dat het machinegebouw van Pendeen als enige in het land zijn 12-inch sirene met bijbehorende apparatuur heeft behouden. In 1995 werd de vuurtoren geautomatiseerd en een aantal voormalige woningen van de vuurtorenwachters is nu te huur als vakantieverblijf.
Pendeen ligt in het Cornwall Area of Outstanding Natural Beauty en aan de Penwith Heritage Coast, met het South West Coast Path dat er pal langs loopt. Het gebied rond de vuurtoren maakt deel uit van het Cornish Mining World Heritage Site en overal in het landschap zie je nog sporen van Cornwall’s mijnverleden.
Tussen Lamorna Cove en Porthcurno ligt Tater Du, de meest recent gebouwde vuurtoren van Cornwall. De naam komt van het Cornische ‘torthel du’, wat ‘zwart brood’ betekent, een verwijzing naar de donkere uitstulping van de greenstone kliffen waarop hij staat.
De bouw van deze vuurtoren kwam voort uit een tragedie. Op 23 oktober 1963 kapseisde een kleine Spaanse kustvaarder, de Juan Ferrer, bij het nabijgelegen Boscawen Point. Daarbij kwamen 11 mensen om het leven. Het was een van de eerste maritieme rampen die op televisie werd uitgezonden, met beelden van het gebroken schip dat door de golven werd geteisterd in huiskamers door heel Groot-Brittannië. De vissersverenigingen van Newlyn en Mousehole dienden daarop een verzoek in bij Trinity House voor de bouw van een vuurtoren, uit angst dat zulke rampen zich opnieuw zouden voordoen.
Tater Du werd voor het eerst ontstoken in juli 1965, ontworpen door Michael H. Crisp en gebouwd met betonnen blokken. Het was de eerste vuurtoren in de regio die volledig uit prefab beton werd opgetrokken en vanaf het begin volledig geautomatiseerd was, op afstand bediend vanuit het Trinity House-depot in Penzance. In 2017 keerde Benito Nunez, de laatste nog levende overlevende van de Juan Ferrer, terug naar Cornwall om eer te bewijzen bij de onthulling van een gedenksteen voor de vier bemanningsleden die begraven liggen op de begraafplaats van Penzance.
Wolf Rock Lighthouse rijst op uit de woeste Atlantische Oceaan, acht zeemijl ten zuidwesten van Land’s End, en is een van de meest indrukwekkende voorbeelden van Victoriaanse vuurtorenbouw. De rots zelf is een kleine plug van fonolitische lava en de scheuren erin produceren bij stormachtig weer een huilend geluid, vandaar de naam.
De 41 meter hoge granieten toren deed er acht jaar over om te bouwen (1861-1869), vooral door de gevaarlijke weersomstandigheden. In het eerste bouwjaar kon er slechts 83 uur op de rots worden gewerkt. Alle stenen werden vooraf in Penzance op maat gehouwen en proefgeplaatst, voordat ze per schip naar de locatie werden vervoerd. De voortgang was extreem traag, omdat er alleen in de zomer gewerkt kon worden en zelfs dan verhinderde ruwe zee vaak een landing. Soms werd weken werk in één stormachtige nacht weer verwoest.
Het licht ging voor het eerst aan op 1 januari 1870 en de totale kosten bedroegen £62.726. In 1972 werd Wolf Rock de eerste vuurtoren ter wereld met een helikopterplatform. Deze baanbrekende toevoeging maakte het vervoer van wachters in zware zee veel eenvoudiger. Van alle rotsvuurtorens van Trinity House hadden de wachters op Wolf Rock het meest te lijden onder vertragingen door zeecondities; gemiddeld liepen aflossingen hier 43 dagen uit.
Ongeveer anderhalve kilometer ten westen van Land’s End staat Longships Lighthouse op een rotsrif dat door de eeuwen heen talloze schepen heeft verwoest. De wateren rond Land’s End werden door de Victoriaanse kunstcriticus John Ruskin beschreven als een ‘volledige wanorde van de golven’ tijdens stormen.
De eerste vuurtoren hier werd in 1795 gebouwd door luitenant Henry Smith, maar met een hoogte van slechts 12 meter werd hij vaak overspoeld door golven. De huidige granieten toren, ontworpen door William Douglass en ruim 35 meter hoog, werd voltooid in 1873. Zelfs vandaag de dag kunnen winterstormen de volledige toren onder water zetten. Samen met Wolf Rock Lighthouse en de Lizard Lighthouse vormt Longships een punt van een belangrijk beschermend driehoekssysteem, waardoor dit een van de best verlichte vaarwegen van de Britse eilanden is.
Een verblijf in of bij een vuurtoren rond Penzance is totaal anders dan een gewone vakantie. Dit is waarom:
Naast de vuurtorens biedt Penzance en omgeving volop ervaringen voor wie verder kijkt dan het voor de hand liggende.
Chapel Street loopt van het stadscentrum naar de haven en is de meest historische straat van Penzance. De mix van winkels, huizen en hotels stamt uit de 18e eeuw en eerder. Het Egyptian House, gebouwd tussen 1834 en 1837, is een van de mooiste voorbeelden van zeldzame Egyptische revivalarchitectuur in Groot-Brittannië. Vlakbij ligt pub Admiral Benbow, berucht om zijn smokkelverleden. Hier verstopten smokkelaars ooit hun illegale goederen voordat ze die op de zwarte markt verkochten. Het interieur is versierd met vondsten uit scheepswrakken, verzameld door voormalig eigenaar Roland Morris, een beroemde wrakduiker.
Dankzij het milde microklimaat groeien in Penzance exotische planten die elders in Groot-Brittannië niet zouden overleven. Morrab Gardens is een rustige subtropische oase in het centrum, vol kleurrijke bloemen, exotische planten en Victoriaanse architectuur. Tremenheere Sculpture Gardens bij Penzance combineert bijzondere plantensoorten met moderne kunst en biedt prachtige uitzichten op St Michael’s Mount. Trengwainton Gardens, beheerd door de National Trust, heeft ommuurde tuinen die teruggaan tot de Elizabethaanse tijd.
Het landschap van West Cornwall zit vol prehistorische locaties uit de steen- en bronstijd. Enkele van de bekendste zijn Lanyon Quoit, de doorboorde steen Men-an-Tol en de steencirkel Merry Maidens. Penzance is de ideale uitvalsbasis om ze allemaal te ontdekken.
Penzance is makkelijk te bereiken. De stad is het eindpunt van de Great Western Railway Line, met directe verbindingen vanaf London Paddington in ongeveer vijf uur. Voor een ontspannen reis kun je de Night Riviera Sleeper nemen, die er zo’n acht uur over doet en je ’s ochtends in Cornwall laat aankomen. Met de auto volg je de M5 en daarna de A30 helemaal tot in de stad.
Vanuit Penzance kun je ook een uitstapje maken naar de Isles of Scilly. De veerboot Scillonian III vaart van eind maart tot begin november vanuit de haven van Penzance en brengt je naar de eilanden, 45 kilometer uit de kust. Skybus-vluchten vertrekken het hele jaar door vanaf het nabijgelegen Land’s End Airport.
Of je nu per trein arriveert met de spoorlijn die de laatste kilometers langs de kust slingert, of met de auto door het glooiende landschap van Cornwall, je begrijpt meteen waarom dit deel van Engeland bezoekers al eeuwenlang betovert. Boek nu een vuurtoren en ervaar hoe het is om wakker te worden op een plek waar licht al generaties lang zeelieden veilig naar huis heeft geleid.